Openingstijden

Maandag

11:00 - 18:00

Dinsdag

09:00 - 18:00

Woensdag

09:00 - 18:00

Donderdag

09:00 - 18:00

Vrijdag

09:00 - 23:00

Zaterdag

09:00 - 17:00

Zondag

tot maart gesloten op zondag

Evenementen

  • Cultureel Café: Ramblin’ Mind

    23
    Nov 2018
    Vrijdag
    - 20:30 -

    Wybe van Wijk:

    Muzikaal verleden:  Mijn “hoogtijdagen” waren begin jaren zeventig met de bluesband “Nevada Smith” uit Barneveld. Ik speelde daar gitaar, piano, bluesharp en elektrische viool (hierin 9 jaar les gehad (klassiek)). Ik was in die tijd ontzettend geinspireerd door Eelco Gelling en Peter Green, later vooral door Coco Montoya.Na die tijd in diverse bandjes gespeeld, echter allen van korte duur.In mijn laatste band samen met mijn zwager ook nog de zang voor mijn rekening genomen.Daarna een flink aantal jaren niets meer gedaan totdat mijn dochter verkering kreeg met de toetsenist van de band “Ouwe Jongens Krentebrood”.Deze is inmiddels mijn schoonzoon en door hem weer geinspireerd om de gitaar op te pakken.En ja, het bloed kruipt etc…

    Frank Schabracq:

    Muzikaal verleden: Rond m’n zestiende raakte ik besmet met het bluesvirus door de lp “Groeten uit Grolloo” van Cuby and the Blizzards, dat ging zover dat ik met vrienden, tijdens een vakantie in Drenthe, op de bromfiets naar de boerderij van Cuby in Grolloo ging om een glimp van de helden op te vangen. Later ruilde ik een plaat van de Beatles met iemand voor een lp van John Mayall en ben sindsdien enorm fan van hem en heb bijna al z’n cd’s.Rond m’n zeventiende had ik met een vriend samen een heel oud drumstel op zolder en daar ramden we wat op, maar dat leidde eigenlijk nergens toe. Wel zaten we altijd en overal op dingen te tikken, tot ergernis van de omgeving. Op latere leeftijd ben ik, naar aanleiding van een advertentie in een streekkrantje, drumles gaan volgen, iets wat ik al heel lang wilde. Mijn eerste bandje was de schoolband, samen met een aantal collega’s. Daarna heb ik in verschillende coverbandjes gespeeld, maar daarin speelden we vaak nummers waar ik niets mee had. Toen de zoveelste bezetting uit elkaar viel besloot ik om zelf een band te starten die mijn muziek zou gaan spelen, de blues.Ik heb een aantal advertenties gezet en zo is het begonnen…

    Nana Bakker:

    Muzikaal verleden: Ik ben als klein meisje begonnen met muziekles op de muziekschool, waar ik diverse fluitinstrumenten leerde bespelen en het notenschrift eigen maakte, vervolgens in een koor belandde waarmee we wekelijks optraden en ik vaak fluitsolo’s en zangsolo’s deed naast de samenzang met de koorgenoten.Ik kreeg het op een dag vreselijk in mijn rug en moest een aantal maanden plat liggen, toen heb ik liggend op bed op de gitaar van mijn broer zoveel mogelijk accoorden geleerd. De accoorden had ik op de muur geplakt en zo begon de muziekdrang pas echt.Al gauw een elektrische gitaar aangeschaft, songs gaan schrijven en in diverse bandjes gespeeld, gezongen en opgetreden.Black Velvet was mijn eerste eigen bandje, we speelden blues, rock en ballads en dat was allemaal eigen werk.Toen ik in de band Playground auditie deed om te zingen werd er een bas in mijn handen geduwd en sedert dat moment ben ik verslaafd aan het geweldige geluid van de basgitaar. Aangezien zingen ook een passie is (lage stem, toeval?) doe ik dat nu beiden graag. Bij de band Ramblin’ Mind heb ik de juiste uitdaging gevonden waar ik naar op zoek was.

    Dick Wisse:

    Na vele omzwervingen in muzikaal Nederland en ver daarbuiten, ben ik uiteindelijk in verschillende bluesbands gaan spelen. Mijn hoogtepunten waren in de soulband van Big John Russell, waarmee ik door heel Europa optredens had. Tevens speelde ik heel lang in de Utrechtse showband The Murphy Jets, waarmee ik in voorprogramma’s stond van o.a. The Fortunes, The Seachers, Wayne Fontana, Manfred Man, Status Quo en vele andere grootheden. Maar nu back to my roots : “The Blues”, ik hoop u te kunnen laten genieten van een scheurend en soms subtiel saxofoonspel.

  • Besloten feest

    24
    Nov 2018
    Zaterdag

    Besloten feest

Specialiteit van de maand

  • € 5,50

Laatste nieuws

  • Een mooi interview met Cees

    Onze eigen Cees werd geïnterviewd in het kader van de serie “Briljante Verhalen”. Hieronder het complete interview.

    Van stuurman tot horecaondernemer

    “Ik heb wat baantjes in de horeca gehad en viel af en toe in. Geen tent zelf draaiende houden, dat is andere koek. Het is rennen hoor. Je blijft op een mooi streefgewicht. Mijn BMI is goed, dat durf ik je wel te zeggen. Die was niet goed toen ik begon. Als je nog een vette vent kent, ik heb nog een paar pakken in de aanbieding”, grapt Cees Blom, mede-eigenaar van Schenkerij de Beurs. Het grand café is gevestigd in een authentiek beursgebouw uit 1888 in het hartje van Geldermalsen.

    Lekker varen

    Cees (53) pakt een sigaret uit zijn Camel-pakje, zakt onderuit op zijn terrasstoel en begint te vertellen over zijn carrièreswitch. Hoe hij vorig jaar vanuit zijn logistieke achtergrond de overstap maakt naar de horeca. Cees start zijn loopbaan op de zeevaartschool. “Dat was mijn puberale opstand naar mijn ouders”, lacht Cees. Zij wilden dat ik de Heao ging doen en dan een viszaak zou gaan openen. Mijn ouders hadden namelijk allemaal viswinkels. Ik had zoiets van: dat ga ik dus niet doen. Ik wilde lekker varen, weg uit Nederland.”

    Vaarwel vrijbuitersbestaan

    Cees komt er na 2,5 jaar achter dat ‘t zijn leven niet is. Hij gaat in dienst en klooit wat aan. “Allerlei baantjes en een beetje verkopen”, noemt hij het. Als Cees een gezin krijgt, verruilt hij zijn vrijbuitersbestaan voor het serieuzere werk en komt hij bij de grootste aluminiumproducent van de wereld terecht. “De toenmalige directeur zocht juist mensen die van de zeevaartschool afkwamen. Het voordeel van op zee zitten, is dat je niet altijd je moeder kan bellen als je een beslissing moet nemen. Je bent ontzettend zelfstandig. Je hebt geen telefoon waarmee je kan appen: mama, wat moet ik doen?” Vanuit de rol van afdelingshoofd groeit hij door naar logistiek manager. Aansluitend stapt Cees na tien jaar over naar een soortgelijke functie bij de marktleider op het gebied van raambekleding.

    De koek is op

    In 2012 trekt Cees de stekker eruit. Hij voelt dat hij te lang op een plek zit en dat hij is vastgeroest. Ook tijdens de daaropvolgende interim-klusjes krijgt hij hetzelfde energieloze gevoel. Cees neemt een sabbatical. Twee jaar lang doet hij niets. “Dat was erg lekker. Op een gegeven moment moet je toch weer aan de bak. Het is ook niet zo dat ik als de ING-topman 1,4 miljoen meekreeg bij mijn vertrek.” Cees grijnst. Hij rommelt vervolgens wat aan. Een paar interim-functies. Nog ergens een logistieke baan in loondienst. Hij loopt wederom tegen hetzelfde gevoel aan en kan geen enthousiasme meer opbrengen voor zijn vak. De koek is op.

    Horecatent

    Hij steekt een volgende peuk op. “Ik heb ook een e-sigaret, maar dat lukt nog niet helemaal”. Weer een grote grijns. Cees ten voeten uit. Grappend en grollend. Het leven niet al te serieus nemend. Toch vraagt hij zich op dat moment wel degelijk serieus af wat hij zal gaan doen. In zijn hoofd vormt zich steeds meer het plan om met zijn vriendin Isabella een eigen bedrijf op te zetten: ‘iets’ met lifestyle en horeca. Dan krijgen ze de kans om een bestaande horecatent in Geldermalsen over te nemen. Ze duiken er vol overgave in. “De trein stond hier even stil en daar zijn wij op ingesprongen. Het gaat ontzettend goed. We hadden niet verwacht dat we zo’n succes zouden hebben, dat het zo snel zou gaan. Dat is ook op dit moment ons ‘bottleneckje’. We zijn bijna veertien uur per dag, zeven dagen in de week, aan het werk.”

    Grand café en meer

    Cees en Isabella hebben bewust gekozen voor het concept van een grand café. “Bij ons kun je niet aan de bar zitten. Dat is een bewuste keuze. Als jij binnenkomt met een vriendin en iemand aan de bar fluit ‘fiet fieuw’, dan voel jij je niet prettig meer. Onze klanten, de meesten zijn vrouwen, komen een kopje koffie doen. Lekker keutelen. Of ’n wat ouder publiek dat er even uit wil en geen zin heeft in een kroeg. Maar we doen meer.” Cees somt een scala aan thematische bijeenkomsten en feesten op, waarbij ze hun tent opengooien en activiteiten organiseren. Cultuur Café Geldermalsen, de Rotaryclub, Go Wheels en Samenloop voor Hoop. Steeds meer organisaties weten hun weg te vinden naar ‘de Beurs’.

    Geintje

    Ik kan met mensen omgaan, ik vlieg over het terras heen. Af en toe een geintje uithalen. Van de zomer toen het zo heet was, ben ik waterbakken bij de Blokker gaan halen als voetenbadjes. Dat soort dingen.Cees woont inmiddels zo’n 26 jaar in de Betuwse contreien en kent iedereen. De rol van horecaondernemer is hem op het lijf geschreven. De  contacten, de diversiteit. Het slappe geouwehoer. En niet te vergeten hard werken, kilometers maken. “Ik kan met mensen omgaan, ik vlieg over het terras heen. Af en toe een geintje uithalen. Van de zomer toen het zo heet was, ben ik waterbakken bij de Blokker gaan halen als voetenbadjes. Dat soort dingen. Ja, het is hard werken, maar daar krijg je het enthousiasme en vrolijkheid van de mensen voor terug die zeggen: dit is wat Geldermalsen nodig heeft. Als je hard werkt en niemand komt terug, dan doet het pijn. Maar dat hebben wij gelukkig niet.”

    Geen haute cuisine

    Tot ver in het nieuwe jaar is de zaterdagavond volgeboekt met besloten feestjes. Een lopend buffet voor 200 man, daar draait Cees z’n handen niet voor om. “We willen kwaliteit leveren en
    zitten prijstechnisch goed. Maar het is wel ’t simpelere werk. Ik zeg altijd tegen mijn klanten: we zijn geen haute cuisine.” Cees geniet zichtbaar en laat vol trots zijn eigen ‘Beurswijn’ zien. Hij
    neemt nog een trekje van zijn peuk en vertelt ondertussen honderduit over de succesvolle momenten. Natuurlijk zijn er ook mislukkingen. De Lama’s die optraden voor anderhalve man en een halve paardenkop. De tent ombouwen tot een wielercafé tijdens Parijs-Roubaix, waarbij de mussen van het dak vallen en er geen kip te bekennen is. “Het is ook gokken. Als het slecht weer is, zit het vol.”

    Tranen

    “Op 5 mei hadden we hier buiten de Andrew Sisters cover-act. Het was zó vol, dat wij niet eens meer konden bedienen. Dat je zoveel mensen verzameld krijgt, van jong tot oud, die naar muziek staan te luisteren … daar krijg je een heel bevredigend gevoel bij. Dit is de weg die we aan het zoeken zijn. Daar kan ik ook emotioneel van worden en met tranen in m’n ogen zeggen: wow, we did it!”

    Dit is het

    Achteraf gezien blijkt het ondernemerschap bij Cees in het bloed te zitten. Alle puzzelstukjes vallen ineens op hun plaats. “Zeker. Maar je moet het wel doen”, beaamt Cees. “Ik heb die andere dingen ook met plezier gedaan. Het was gezellig en goed werken. Pas op het moment dat je verzadigd raakt, ga je denken: wat vind ik leuk? Dan is de stap nemen nog steeds héél moeilijk. Je
    denkt er wel aan, maar durft het niet door te zetten. Ik denk dat het zo wel is. Het leven is veranderd, dan kom je erachter: wat ik aan doen ben, dat vind ik niet leuk meer. En ineens zeg je: hé, dit is het.”

    “Of ik tips voor anderen heb? Even denken. Zoek het bij jezelf. Het belangrijkste daarbij is: durf je uit je vastigheid te stappen? En dan: wat vind je leuk? Of je nou voor een baas werkt of voor jezelf, have fun. Dan maakt het denk ik niet uit in welk vak je zit. En geloof in jezelf!”

    Tekst: Càrola Rietdijk (101talenten.nl)